ADHD

Zoals iedere moeilijke jongen (ADHD en Relatine waren nog niet “in”) “vloog” ik op 15 jarige leeftijd op internaat.
De Kasteelstraat in Sint Niklaas was mijn thuisbasis geworden voor vier jaar. Karine (toenmalig lief en huidige echtgenote) was de reden waarom ik vier jaar over het hoger middelbaar gedaan heb. We hebben samen het vijfde gedubbeld en hebben alzo meer leerstof verwerkt dan de meeste anderen (alles positief bekijken).

Hoewel de meeste priesters op internaat verdacht veel interesse hadden in personen van hetzelfde geslacht (maar dan veel jonger), mochten de leerlingen niet op elkaars kamer komen. Er zouden zo eens homofiele relaties kunnen ontstaan… Op een avond rond 22 uur ben ik “gesnapt” door de hoofdkloot op de kamer van de zoon van de toenmalige voorzitter van de senaat. We waren gewoon wat aan het praten, geen compromitterende situatie want ik ben zo “straight as an arrow” op dat vlak.
Maar internaatregels zijn er om nageleefd te worden en bibi “vloog” voor drie dagen van school… naar huis gebracht door de directeur (ook een priester) met zijn BMW 7 reeks aan 250 per uur. Vakantie omdat ik verdacht werd van homofiele neigingen. Pas bij het afstuderen heb ik ontdekt dat mijn medegestrafte wel echt een homo was. En ik verzeker U, ook al beweerde onlangs een 13 jarige dochter van een goede vriend dat ik samen met hem zonder probleem voor homo zou kunnen door gaan, dat ik nooit enige neiging in die richting heb gehad. Ondertussen kan ik mijn homosexuele vrienden niet meer op mijn twee handen tellen.

Een andere internaatgenoot, Bart, heb ik zonder het te willen, geïntroduceerd in de homowereld. Ons Karine bezocht in Mechelen op 17 jarige leeftijd, bij regelmaat een café waarvan de uitbater een homo was. We brachten mijn jaar oudere klasgenoot eens mee naar een vrijdagavondfeestje in dat Café. En Bart is nooit meer naar huis gegaan. Hij is vanaf die avond blijven wonen bij de cafébaas. Een paar jaar later werd ik uitgenodigd op een feest bij Bart thuis op de Amerikalei in Antwerpen. Karine was ziek die avond en ik had twee van mijn Radiovrienden, Frank en Kris, mee gevraagd zonder hen te melden dat het een gayparty was bij iemand thuis. Ik denk dat ze het me nog steeds niet hebben vergeven. Hoe grappig was dat, we komen aan in een klassevol groot herenhuis op de Amerikalei en worden ontvangen door Bart die toen 21 werd. Hij stelde zijn nimageieuwe vriend voor en introduceerde ons bij zijn andere vrienden. Kris en Frank werden bleker en bleker naarmate we meer volk zagen. We waren zo goed als de enige hetero’s tussen een 100 tal gays. Aan de “cock”tailbar werden ook insinuerende hapjes geserveerd (dan nog in roze servetjes) door, met ontblote bovenlijf pronkende, mannelijke pinguïns. Op ieder cocktailglas bevond zich een roze miniwasspeld. De 10 tallen wasspeldjes die we verzamelden zorgden er toch voor dat het een memorabele avond werd. Die nacht heb ik volgens Frank het dashboard van mijn 15 jaar oude Opel city al rijdend verwijderd.

Advertenties

Liefde is tijdelijke waanzin die te genezen is door het huwelijk.

imageDe medicatie heeft mij niet geholpen… Misschien is een “Mulligan” toch het beste medicijn.
Deze golfterm wordt gebruikt wanneer men bij het afslaan op de tee (meestal op hole 1), het golfballetje naar een totaal verkeerde richting slaat waardoor het dikwijls op een onbespeelbare plaats terecht komt en je een tweede poging(=Mulligan) krijgt zonder strafpunt. En die poging lukt meestal wel goed because any fool can hit a second ball.
In een flight (groepje van maximum 4 personen die gedurende het hele golfparcours samen blijven) in Chateaux de la Tournette vroeg ik aan 1 van de medespelers of hij gehuwd was. Waarop hij antwoordde dat hij nu perfect gelukkig was met zijn “Mulligan”… Schitterend, hij was dus getrouwd, maar op dat moment met zijn tweede vrouw.

Mijn beste golfbuddy, JB, antwoordde ooit op de vraag hoelang hij al getrouwd was: “30 jaar”. Waarop zijn “Mulligan” repliceerde : “schat, wij zijn toch maar 21 jaar gehuwd ?” JB: “Dat is juist, maar ik ben 30 jaar gehuwd, 21 met jou en 9 met mijn vorige vrouw “. Is correcte vragen stellen dan belangrijker? “Hoelang zijn jullie al gehuwd?”, was een iets correctere vraag geweest, maar had nooit zulk een grappig antwoord gegenereerd.

Golf spelen is, nu voetballen langzaam moeilijker wordt voor mij wegens die fucking 50 years, mijn nieuwe passie. Het is gewoonweg zalig om op al die mooie plaatsen in de wereld te komen waar golfterreinen mooi in de natuur zijn verwerkt. In tegenstelling tot andere sporten kan je tijdens het golfen nog aangename gesprekken voeren en genieten van de natuur alsook van een fikse wandeling. Ik denk dat het Richard Branson was die zei dat hij eerst ging golfen met nieuwe mogelijke zakenpartners, dan kon hij meteen zien of ze eerlijk waren en welk soort karakter ze hadden. De verleiding om vals te spelen is groot maar uiteindelijk straf je jezelf want als je je handicap verbetert heb je minder slagen om het gatje te bereiken en wordt het moeilijker om meer punten te halen. Iemand met handicap 36 krijgt meestal 4 punten wanneer hij of zij het balletje in “the hole” krijgt in 5 slagen op een par 5, terwijl een golfer met handicap 0 meestal maar 2 punten krijgt voor dezelfde prestatie. En dat maakt golf een sport waarbij je als voetballer van 4 e provinciale kan winnen van iemand van eerste klasse zonder daarom beter te zijn. Tennis of andere sporten zijn enkel aangenaam wanneer je tegenspeler ongeveer op hetzelfde niveau speelt.

Je dient bepaalde regels te respecteren in golf. Zo mag je de bal niet slaan wanneer je je voorganger zou kunnen raken. Je dient dus te wachten tot de voorgangers buiten het bereik van de bal zijn vooraleer je je swing uitvoert.
En toch gebeurde het eens dat een flight achter ons (opdringerige Nederlanders) die regel een aantal holes na elkaar aan hun golfschoenen lapte. De bal belandde een paar keer vlak naast ons, en ik kan je verzekeren dat je aardig gekwetst kan geraken wanneer een 46 gram wegend balletje aan gemiddeld 250 km per uur je lichaam “streelt”. Regelmatig zie ik dat in zulke omstandigheden het balletje de grond wordt ingeduwd (wat hem onbespeelbaar maakt en dus een strafpunt oplevert of een extra slag) om te laten zien dat het van weinig respect getuigt spelers in gevaar te brengen. Maar mijn medespelers hadden een leukere “wraak” gevonden .
Op een par 3 (de kortste van de drie soorten holes, in dit geval 120 meter), kon je wegens een helling, onmogelijk vanop de tee (plaats waar je dient te staan om een nieuwe hole te beginnen, de afslag dus) de green (het extreem kort afgemaaid gras gedeelte van de hole waar zich het gaatje in bevindt) zien. Één van de Nedrlanders sloeg af, zijn balletje rolde tot net voor de green. Één van onze flightgenoten kroop, volledig uit het zicht van de Nederlanders, op handen en voeten naar het balletje. Hij plaatste het balletje in de “hole”, wij riepen allen triomfantelijk “hole in one”. De Nederlander kon zijn geluk niet op, want een op een afstand tussen de 100 en 200 meter het golfballetje er in één keer in krijgen is meestal een “once in a lifetime experience”. In het clubhuis nadien kwam natuurlijk de ontnuchtering want de traditie wil dat bij “hole in one” er champagne wordt betaald voor heel de bende… Van een positieve wraak gesproken.

DILLIGAS

image
Do I look like I give a shit ?

Ondertussen weet ik dat zulke gelaatsuitdrukking in Wallonië gevaarlijk kan zijn.

In de goeien ouwen tijd, toen de verzekeringsmaatschappijen voor hun beste makelaars nog incentives organiseerden, was een weekendje Ardennen mooi meegenomen.

Het zomerde stevig toen we als incentive-activiteit de Ambléve afvaarden.
De combinatie zon, water en “lots of alcohol”, zorgden voor een nogal uitbundige sfeer.
Met onze eindbestemming in zicht peddelde het laatste groepje kayaks langs de zoveelste achtertuin.
Wat we op dat moment niet beseften, was dat er, waarschijnlijk om wat rust te gunnen aan de mensen die naast de rivier woonden, een sluitingsuur was.
Ik was bij het laatste groepje en vóór ons moeten ze nogal luidruchtig geweest zijn.
Het was duidelijk dat onze “voorvaarders” al een paar lieve woordjes gewisseld hadden met een “Sale Walon” die vanuit zijn achtertuin in zijn te spannend speedotje van zijn kloten aan het geven was.
We waren in overtreding want, na sluitingstijd van de Ambleve nog altijd aan het varen.
So what.

Doen alsof we geen Frans verstonden, en een paar keer een dilligasgezichtje opzetten, zorgde ervoor dat hij met stenen in onze richting begon te gooien.
Waarop we nog harder lachten.
Waarschijnlijk had de man in geen weken sex gehad, want onze Waalse Rambo liep schuimbekkend in zijn woning. Hij stormde terug naar buiten, het water in, recht naar mij met een handrevolver in de aanslag.
Met de geweerloop tegen mijn slaap ben ik niks te dilligas uit de kayak gestapt en mee naar de kant gegaan. Zijn echtgenote had ondertussen gelukkig de politie gebeld. Bleek dat het collega’s waren. Gelukkig konden ze onze Waalse Rambo bedaren… I’ll be back dacht ik toen… Nooooooot.

MILF

image

Mijn echtgenote belandde rond haar 45 e levensjaar in een soort midlifecrisis. Zij kwam, zoals er ogenschijnlijk veel vrouwen zijn, in ieder geval in één van de warmbloedigste periodes in haar leven. Die trouwens nu, vijf jaar later, nog steeds niet bekoeld is.

Gemiddeld denken mannen 18 keer per dag aan seks, vrouwen 10 keer.
Maar, een vrouw in haar midlifecrisis kan tot 140 keer per dag aan seks denken.
Menig vrouwelijk MILFje ( Mother i like to fuck) en niet zo MILFje, moet deze periode door geraken zonder kleerscheuren. En dat is niet gemakkelijk als je tijdens deze periode 140 keer per dag hunkert naar een jonge “goed voorzien van oren en poten” neger. Ik heb mijn vrouw kunnen overtuigen dat een zwarte niet de juiste keuze is. Wij, westerlingen, zijn een afrolijfgeur niet gewoon. Het kostte niet alleen moeite, maar ook veel geld om die zwarte uit haar gedachten te halen. Voor minder dan een moto en een sportwagen wou ze haar fantasie niet opgeven.

Once you go black you never go back indachtig, werd ik overtuigd door de kostenbatenanalyse:

Dus, buiten het feit dat ik nadien in haar steeds mooi bijgeschoren zomerfoefje mijn remorque zou kunnen keren, zou het bijna zeker tot een scheiding komen en dat kost me veel meer dan die moto en die sportwagen. Het is uiteindelijk toch ook een beetje een black monster geworden want haar keuze is gegaan naar een matzwarte R8. Fantastische machine waar ik toch ook af en toe eens mocht mee uitpakken. Ook goed voor mijn crisis, zo heb ik toch de indruk dat ik ook nog “aantrok” heb. Ook al is het dan door golddiggers op de vipparking van dancing Carré.

Gelukkig is ze gezwicht voor het matzwarte beest, want het zou maar een raar zicht geweest zijn… Een zwarte die na een paar jaar gebruik te koop wordt aangeboden wegens “was maar een bevlieging”.