Het ISCHGL syndroom

  
Shi high…

En het gaat hier niet over het in Vlaanderen wereldberoemde “Knokke Le Zoutesyndroom”(wat als) je weet wel… naam Frans uitspreken (bij mij al in orde). Trui draperen losjes over de schouder. Zich te goed vinden voor deze wereld. Faculteit rechten in Antwerpen. En ten slotte in een karreke terechtkomen… Een golfkarreke!

Neen, het gaat hier om seks en de complete transformatie die vrouwen ondergaan wanneer ze in ISCHGL zijn.

Deze nacht in ISCGHL comes to Belgium in Londerzeel opnieuw vrouwen gezien met hetzelfde syndroom.

Één van de geneugten die ik jaarlijks toch een paar keer moet gunnen aan mijn eega als midlifecrisisgril is skiën. En dan nog liefst après-ski. Ik laat ze regelmatig met andere mannen en koppels mee gaan skiën en de week dat ze weg is worden mijn meevoetballende vrienden in de kleedkamers van de vets opeens lyrisch:

“Ge zult er uwe remorque wel kunnen in keren als ze terugkomt”
“Ze zal nu wel al nen hole in one gehad hebben”
“Eindelijk een multiorgastisch valeiorgasme voor die van ulle”
“Batsen komt in haar woordenboek nu”

En nog meer van dat fraais.

En de kans is wel groot dat ze toch een ISCHGLorgasme heeft genoten… Die éne keer waarbij ik mee ben geweest zag ik aan de Paznauhut twee corpulente minder mooie mannen met twee 20 jaar jongere blonde stoten goed aangeschoten dansen. Maar om de paar minuten gingen de mooie blondines terug op hun barkruk zitten om zo wat over en weer te bewegen. Het was duidelijk te zien dat hun parel gretig gebruik maakte van de sterke naad van hun ééndelig skipak. Na enkele Poire Williamskens durfde ik het aan (fuck it, in Ischgl mag alles) en kreeg ik van de dames bevestiging van de feiten.

Hun mannen (en iedereen die aan de Paznau hut stond of hing met hen) waren te dronken om nog iets te presteren, dus zelfverdediging was de enige optie.

Kan alleen in Ischgl denk ik …. Noooooooooot …ISCHGL comes to Belgium.

Advertenties

GTA

image

Degene die mij kennen zullen dit niet geloven, maar ik ben 3 jaar lang misdienaar geweest op internaat. Dat is vroeg opstaan (past helemaal niet bij mij) en de kapel klaar maken voor de mis, waaronder de wijn klaar zetten ressorteert. De wijn werd niet alleen klaar gezet maar dagelijks samen met een aantal hosties als ontbijt door mij genuttigd. Onze opperkloot had het door dat er iemand aan de wijn zat en had er niet beter op gevonden dan op een ochtend “met enen zwarten viltstift”, “den teut” te behandelen. En na de misviering in de ontbijtzaal had er iemand een mooi zwart cirkeltje op zijn mond… en neen, ik was het niet. Toevallig had ik die ochtend niet zoveel dorst als een 10 jarig dikkerdje die dus ook van het internaat “vloog”.

Maar niemand is van school gestuurd toen we gezamenlijk een kleerkast van een leerling langs de traphal vijf verdiepingen naar beneden gooiden uit wraak omdat hij een kamer tot de nok had gevuld met tandpasta en wc-papier.

Niemand is van school gestuurd toen we “GTA” (voor de niet kenners een playstation game waarbij je auto’s steelt en mensen vermoordt) uitvonden, en live speelden in de gangen van de slaapkamers… Menig deurstijl draagt nog steeds de littekens van de gevechten. Een aantal leerlingen hadden een “loodjesgeweer” en beschoten elkaars kamer en kast.

image

Niemand is van school gestuurd toen bij een appelsienengevecht in de eetzaal den Herbeft met één welgemikte worp een lichtbak met 26 TL lampen raakte die een vijftal seconden nadien net als de Enola Gay in een Hiroshimapaddestoelvormige wolk op de grond uit elkaar spatte.

Niemand is van school gestuurd toen we staakten voor beter en warm eten nadat we ” gekookte hesp in den oven” hadden gekregen. Voor de goedkoop zonder witloof maar met banaan. Degoutant.

SWAG

image

Er is één moment in mijn leven geweest wanneer “gay” zijn een aantrekkelijke optie leek.

Een groot deel van mijn humaniora sleet ik op het ondertussen opgedoekte internaat in Sint Niklaas.
Van maandag tot vrijdag onder een soort paramilitair streng katholiek regime leven was niet eenvoudig. We mochten de gebouwen niet verlaten, op “de muur” doen stonden zware straffen.
Het bejaardenbezoek was de enige manier om op een weekdag de stad te zien. Dus we gingen iedere woensdagnamiddag in een Sint Niklaas ‘ bejaardentehuis gedurende een half uur een bejaarde bezoeken om dan de rest van de namiddag op cafe te slijten.

Met zen vieren gingen we altijd naar dezelfde dame, we noemden ze Gina. Tijdens de bezoeken kregen we altijd lauwe koffie met vervallen speculooskoekjes. Van toen af drink ik geen koffie meer want ik associeer het sedertdien met de typische geur van een bejaardentehuis en de vuile aangekoekte tassen waaruit we moesten drinken. Menig tas koffie is verdwenen in de sanseveria van Gina als ze even weg keek.
Op een woensdag was de kamer van Gina leeg… Oei… Ze lag in het nabij gelegen ziekenhuis en we besloten om haar daar toch te bezoeken. Gina was een jaar of 80 en lag, gekleed in een typische ziekenhuisschort, in een bed. Zoals je weet heeft een ziekenhuisschort een grote spleet en draag je er niks onder. Wij stonden daar aan het uiteinde van het bed. Gina had een operatie ondergaan aan haar tenen, iets met ingroeiende teennagels ofzo. Ze was blij met het bezoek en wou graag haar geopereerde tenen laten zien. Liggend trok ze haar benen op en de ziekenhuisschort gleed weg richting haar buik, waardoor we alle vier voluit zicht hadden op haar va Gina. Ik kan je verzekeren, dat zicht vergeet ik nooit meer. Een foef is nu ook niet het mooiste, strakste, ” symmetrischte ” deel van een vrouwenlichaam, maar het gewoon zien van die van ons Karine kon me toch vrij snel tot een erectie brengen. Echter , Gina’s venusheuvel boven haar serieus verlebberde kalkoenspleet was volledig uitgedund. Er waren slechts een paar lange gekrulde onverzorgd uitziende grijze schaamharen over. Het beeld van zwaar aangekoekt witverlies op haar lippen blijft voor eeuwig op mijn netvlies gebrand en zorgde de eerstvolgende dagen toch voor wat problemen in mijn sexdriften.
Het navolgend weekend heb ik wel tientallen keren gezegd dat ons Karine wel echt een schoon poesje heeft.

Nu weet ik wat Munch heeft aangezet tot het schilderen van “De Schreeuw”.

De mooie kotsende meisjes. (Knipoog Herman Brusselmans)

image

Het gebeurde af en toe wel dat de kids wagenziek werden toen ze klein waren. En behoudens die ene keer, dat het toenmalig lief van ons Demi op een druilige koude nacht rond 5 uur onze wagen onderkotste en te voet verder naar huis moest, waren het allemaal intelligente dames van rond de veertig die het niet konden binnen houden.

Één van de mooie kotsende meisjes deed het midden de maaltijd in een toen bijna sterrenrestaurant. Ze was zo gedisciplineerd dat ze het toilet opzocht en alleen aan haar lijkkleur kon je zien dat haar maag geledigd was.
Ik beweer hier niet dat het teveel alcohol gebruiken de reden is waarom menige vrouw reeds overgaf in ons gezelschap maar alcohol ligt toch aan de basis. Het gebeurde telkens na bezoek aan een sterrenrestaurant.

We genoten eens van een super diner in een twee sterren etablissement. Het apéro was niet één, maar meerdere flutten champagne. Waarna de maaltijd begon met één van mijn favoriete witte wijnen, een “cloudy bay”. Natuurlijk volgde er rode wijn in overvloed en de juriste in ons gezelschap haalde de dessertwijn niet, het moest er terug uit. Aan tafel, maar wel netjes in een serviet en waarschijnlijk daarna in het toilet. Ik moet ze het nageven, vrouwen zijn en blijven netjes , ook bij het veelvuldig overgeven in de wagen nadien stopten we regelmatig om de de plastieken zakjes te ledigen. Alleen is het duidelijk dat 2 sterrenkots een wagen evenveel doet stinken als gewone kots.

De kroon werd wel gespannen door een andere hardwerkende advocatenvrouw en mama van drie. Volgens haar had ze iets verkeerd gegeten in het sterrenrestaurant, volgens ons iets verkeerd gedronken. Ze nam samen met mijn echtgenote plaats op de achterbank van de wagen en op de terugweg liet ze plots verstaan het niet meer binnen te kunnen houden. We reden toen net op de autostrade op een stuk waar er, wegens werkzaamheden, maar één rijstrook zonder pechstrook beschikbaar was.. Een noodstop was onmogelijk, mede door achteropkomend verkeer. Er zat niks anders op dan het raam te openen en de half verteerde maaginhoud gewoon naar buiten te kotsen. Ook al was de snelheid op dat stuk beperkt tot 90 km per uur en regende het niet, toch zag ik dat de ruitenwissers van de net achter mij rijdende wagen een verwoede poging deden om het nog niet verteerde duo van wild met champagnesaus van de voorruit te halen. Na de sabayon begon de wagen afstand te houden.

Wat er bij deze vrouwen langs boven uit kwam is er bij een andere dame langs onder uitgekomen na een bezoek aan een driesterren restaurant . Nog voor we thuis waren dienden we het toilet van een autostradeparking op te zoeken … Zowel het eten als het toiletbezoek was spetterend.

Noteer wel dat ik de dames in kwestie niet denigrerend bekeek hiervoor want ook ik ga niet vrijuit in dit thema, kan iedereen overkomen …next week “De lelijke kostende man”

Techniek versus tunnelvisie.

image

Het bewijs dat vrouwen en techniek niet samen gaan wordt hieronder weergegeven.

Onderstaand vindt U het bericht dat ik naar mijn echtgenote stuurde op de vraag “Hoe kan ik naar de film, The Broken Circle zien op tv?”

Om naar ‘The Broken Circle’ te zien… Druk tvtheek, scroll naar beneden tot aan mijn favorieten, druk op ok, druk op pijltjestoets naar rechts, vanaf hier kan je op pijltjestoets naar onder, links, rechts of boven drukken tot de film oplicht die je wil zien. Druk dan op ok, ga met pijltjestoets naar bestellen. Druk op ok als bestellen oplicht, via pijltjestoets ga je naar de plaats waar je een code dient in te vullen en 4 puntjes staan. Vul 9876 in en kijk naar de film.
Very funny dat je zoiets moet schrijven naar iemand anders.

image

Mannen hebben daarentegen tunnelvisie, die doen de kast open en roepen naar hun partner “Waar staat de chocopot ? “. Terwijl die centraal in de kast staat te blinken. Wij, mannen, kunnen daar niet aan doen, vrouwen dienen te weten dat het een ziekte is.

Maar sommige vrouwen gebruiken tunnels om andere dingen in te doen.

Tijdens een kerstvakantie gingen we met de kids een qualitytime avond doorbrengen in Benidorm Palace. Een half uur rijden vanuit onze toenmalige uitvalsbasis in Alicante. Het was, tot onze kinderen hun verbazing, een zeer mooie show. Voor ieders wat wils… Dansers voor de mama, acrobatie en humor voor de kids maar vooral “blote tetten” voor de papa. In de maaltijd was voor ieder een aperitief, een halve fles witte, een halve fles rode en een halve fles cava voorzien. En aangezien de kids nog geen alcohol dronken, ik mij als Bob had opgeofferd, en ons Karine niks kan zien staan zonder het te moeten opdrinken, was de vrouw snel in de kan. Ons mama beweerde na de show onder weg naar de wagen dat ze zelfs nog met de wagen kon rijden. We lieten haar, ten bewijze van het tegendeel, over een halve meter brede witte strook lopen en ze viel er af… Ikke dus rijden naar onze stek. Rond 2 uur reden we de autostradetunnel van Alicante binnen en ons steeds meer op een lijkje gelijkende mama deed teken dat het er af moest. Ik stopte midden de tunnel, op dat uur passeerde er zo goed als geen auto. De passagiersdeur ging gelukkig snel open en de whisky cola/cava/witte en rode wijn vloeide rijkelijk op de parkeerstrook. Plots braakten de luidsprekers in de tunnel een DING DONG geluid gevolgd door een stem die vroeg “Quieres ayuda “, of we hulp nodig hadden… Nooit gedacht dat dit ‘Sonja voor kassa vier’ systeem bestond in een tunnel. Ik doe mijn raam open en doe teken dat we geen hulp nodig hebben (die “van ons” toen eigenlijk wel ) en we hoorden opnieuw een stem weergalmen dat we tunnel dienden te verlaten. Tunnelvisie?

In ieder geval was het niet de enige keer en is ze niet de enige die heeft overgegeven in onze wagen. Next week, de mooie kotsende meisjes.