SWAG

image

Er is één moment in mijn leven geweest wanneer “gay” zijn een aantrekkelijke optie leek.

Een groot deel van mijn humaniora sleet ik op het ondertussen opgedoekte internaat in Sint Niklaas.
Van maandag tot vrijdag onder een soort paramilitair streng katholiek regime leven was niet eenvoudig. We mochten de gebouwen niet verlaten, op “de muur” doen stonden zware straffen.
Het bejaardenbezoek was de enige manier om op een weekdag de stad te zien. Dus we gingen iedere woensdagnamiddag in een Sint Niklaas ‘ bejaardentehuis gedurende een half uur een bejaarde bezoeken om dan de rest van de namiddag op cafe te slijten.

Met zen vieren gingen we altijd naar dezelfde dame, we noemden ze Gina. Tijdens de bezoeken kregen we altijd lauwe koffie met vervallen speculooskoekjes. Van toen af drink ik geen koffie meer want ik associeer het sedertdien met de typische geur van een bejaardentehuis en de vuile aangekoekte tassen waaruit we moesten drinken. Menig tas koffie is verdwenen in de sanseveria van Gina als ze even weg keek.
Op een woensdag was de kamer van Gina leeg… Oei… Ze lag in het nabij gelegen ziekenhuis en we besloten om haar daar toch te bezoeken. Gina was een jaar of 80 en lag, gekleed in een typische ziekenhuisschort, in een bed. Zoals je weet heeft een ziekenhuisschort een grote spleet en draag je er niks onder. Wij stonden daar aan het uiteinde van het bed. Gina had een operatie ondergaan aan haar tenen, iets met ingroeiende teennagels ofzo. Ze was blij met het bezoek en wou graag haar geopereerde tenen laten zien. Liggend trok ze haar benen op en de ziekenhuisschort gleed weg richting haar buik, waardoor we alle vier voluit zicht hadden op haar va Gina. Ik kan je verzekeren, dat zicht vergeet ik nooit meer. Een foef is nu ook niet het mooiste, strakste, ” symmetrischte ” deel van een vrouwenlichaam, maar het gewoon zien van die van ons Karine kon me toch vrij snel tot een erectie brengen. Echter , Gina’s venusheuvel boven haar serieus verlebberde kalkoenspleet was volledig uitgedund. Er waren slechts een paar lange gekrulde onverzorgd uitziende grijze schaamharen over. Het beeld van zwaar aangekoekt witverlies op haar lippen blijft voor eeuwig op mijn netvlies gebrand en zorgde de eerstvolgende dagen toch voor wat problemen in mijn sexdriften.
Het navolgend weekend heb ik wel tientallen keren gezegd dat ons Karine wel echt een schoon poesje heeft.

Nu weet ik wat Munch heeft aangezet tot het schilderen van “De Schreeuw”.

Advertenties

De mooie kotsende meisjes. (Knipoog Herman Brusselmans)

image

Het gebeurde af en toe wel dat de kids wagenziek werden toen ze klein waren. En behoudens die ene keer, dat het toenmalig lief van ons Demi op een druilige koude nacht rond 5 uur onze wagen onderkotste en te voet verder naar huis moest, waren het allemaal intelligente dames van rond de veertig die het niet konden binnen houden.

Één van de mooie kotsende meisjes deed het midden de maaltijd in een toen bijna sterrenrestaurant. Ze was zo gedisciplineerd dat ze het toilet opzocht en alleen aan haar lijkkleur kon je zien dat haar maag geledigd was.
Ik beweer hier niet dat het teveel alcohol gebruiken de reden is waarom menige vrouw reeds overgaf in ons gezelschap maar alcohol ligt toch aan de basis. Het gebeurde telkens na bezoek aan een sterrenrestaurant.

We genoten eens van een super diner in een twee sterren etablissement. Het apéro was niet één, maar meerdere flutten champagne. Waarna de maaltijd begon met één van mijn favoriete witte wijnen, een “cloudy bay”. Natuurlijk volgde er rode wijn in overvloed en de juriste in ons gezelschap haalde de dessertwijn niet, het moest er terug uit. Aan tafel, maar wel netjes in een serviet en waarschijnlijk daarna in het toilet. Ik moet ze het nageven, vrouwen zijn en blijven netjes , ook bij het veelvuldig overgeven in de wagen nadien stopten we regelmatig om de de plastieken zakjes te ledigen. Alleen is het duidelijk dat 2 sterrenkots een wagen evenveel doet stinken als gewone kots.

De kroon werd wel gespannen door een andere hardwerkende advocatenvrouw en mama van drie. Volgens haar had ze iets verkeerd gegeten in het sterrenrestaurant, volgens ons iets verkeerd gedronken. Ze nam samen met mijn echtgenote plaats op de achterbank van de wagen en op de terugweg liet ze plots verstaan het niet meer binnen te kunnen houden. We reden toen net op de autostrade op een stuk waar er, wegens werkzaamheden, maar één rijstrook zonder pechstrook beschikbaar was.. Een noodstop was onmogelijk, mede door achteropkomend verkeer. Er zat niks anders op dan het raam te openen en de half verteerde maaginhoud gewoon naar buiten te kotsen. Ook al was de snelheid op dat stuk beperkt tot 90 km per uur en regende het niet, toch zag ik dat de ruitenwissers van de net achter mij rijdende wagen een verwoede poging deden om het nog niet verteerde duo van wild met champagnesaus van de voorruit te halen. Na de sabayon begon de wagen afstand te houden.

Wat er bij deze vrouwen langs boven uit kwam is er bij een andere dame langs onder uitgekomen na een bezoek aan een driesterren restaurant . Nog voor we thuis waren dienden we het toilet van een autostradeparking op te zoeken … Zowel het eten als het toiletbezoek was spetterend.

Noteer wel dat ik de dames in kwestie niet denigrerend bekeek hiervoor want ook ik ga niet vrijuit in dit thema, kan iedereen overkomen …next week “De lelijke kostende man”

Techniek versus tunnelvisie.

image

Het bewijs dat vrouwen en techniek niet samen gaan wordt hieronder weergegeven.

Onderstaand vindt U het bericht dat ik naar mijn echtgenote stuurde op de vraag “Hoe kan ik naar de film, The Broken Circle zien op tv?”

Om naar ‘The Broken Circle’ te zien… Druk tvtheek, scroll naar beneden tot aan mijn favorieten, druk op ok, druk op pijltjestoets naar rechts, vanaf hier kan je op pijltjestoets naar onder, links, rechts of boven drukken tot de film oplicht die je wil zien. Druk dan op ok, ga met pijltjestoets naar bestellen. Druk op ok als bestellen oplicht, via pijltjestoets ga je naar de plaats waar je een code dient in te vullen en 4 puntjes staan. Vul 9876 in en kijk naar de film.
Very funny dat je zoiets moet schrijven naar iemand anders.

image

Mannen hebben daarentegen tunnelvisie, die doen de kast open en roepen naar hun partner “Waar staat de chocopot ? “. Terwijl die centraal in de kast staat te blinken. Wij, mannen, kunnen daar niet aan doen, vrouwen dienen te weten dat het een ziekte is.

Maar sommige vrouwen gebruiken tunnels om andere dingen in te doen.

Tijdens een kerstvakantie gingen we met de kids een qualitytime avond doorbrengen in Benidorm Palace. Een half uur rijden vanuit onze toenmalige uitvalsbasis in Alicante. Het was, tot onze kinderen hun verbazing, een zeer mooie show. Voor ieders wat wils… Dansers voor de mama, acrobatie en humor voor de kids maar vooral “blote tetten” voor de papa. In de maaltijd was voor ieder een aperitief, een halve fles witte, een halve fles rode en een halve fles cava voorzien. En aangezien de kids nog geen alcohol dronken, ik mij als Bob had opgeofferd, en ons Karine niks kan zien staan zonder het te moeten opdrinken, was de vrouw snel in de kan. Ons mama beweerde na de show onder weg naar de wagen dat ze zelfs nog met de wagen kon rijden. We lieten haar, ten bewijze van het tegendeel, over een halve meter brede witte strook lopen en ze viel er af… Ikke dus rijden naar onze stek. Rond 2 uur reden we de autostradetunnel van Alicante binnen en ons steeds meer op een lijkje gelijkende mama deed teken dat het er af moest. Ik stopte midden de tunnel, op dat uur passeerde er zo goed als geen auto. De passagiersdeur ging gelukkig snel open en de whisky cola/cava/witte en rode wijn vloeide rijkelijk op de parkeerstrook. Plots braakten de luidsprekers in de tunnel een DING DONG geluid gevolgd door een stem die vroeg “Quieres ayuda “, of we hulp nodig hadden… Nooit gedacht dat dit ‘Sonja voor kassa vier’ systeem bestond in een tunnel. Ik doe mijn raam open en doe teken dat we geen hulp nodig hebben (die “van ons” toen eigenlijk wel ) en we hoorden opnieuw een stem weergalmen dat we tunnel dienden te verlaten. Tunnelvisie?

In ieder geval was het niet de enige keer en is ze niet de enige die heeft overgegeven in onze wagen. Next week, de mooie kotsende meisjes.

ADHD

Zoals iedere moeilijke jongen (ADHD en Relatine waren nog niet “in”) “vloog” ik op 15 jarige leeftijd op internaat.
De Kasteelstraat in Sint Niklaas was mijn thuisbasis geworden voor vier jaar. Karine (toenmalig lief en huidige echtgenote) was de reden waarom ik vier jaar over het hoger middelbaar gedaan heb. We hebben samen het vijfde gedubbeld en hebben alzo meer leerstof verwerkt dan de meeste anderen (alles positief bekijken).

Hoewel de meeste priesters op internaat verdacht veel interesse hadden in personen van hetzelfde geslacht (maar dan veel jonger), mochten de leerlingen niet op elkaars kamer komen. Er zouden zo eens homofiele relaties kunnen ontstaan… Op een avond rond 22 uur ben ik “gesnapt” door de hoofdkloot op de kamer van de zoon van de toenmalige voorzitter van de senaat. We waren gewoon wat aan het praten, geen compromitterende situatie want ik ben zo “straight as an arrow” op dat vlak.
Maar internaatregels zijn er om nageleefd te worden en bibi “vloog” voor drie dagen van school… naar huis gebracht door de directeur (ook een priester) met zijn BMW 7 reeks aan 250 per uur. Vakantie omdat ik verdacht werd van homofiele neigingen. Pas bij het afstuderen heb ik ontdekt dat mijn medegestrafte wel echt een homo was. En ik verzeker U, ook al beweerde onlangs een 13 jarige dochter van een goede vriend dat ik samen met hem zonder probleem voor homo zou kunnen door gaan, dat ik nooit enige neiging in die richting heb gehad. Ondertussen kan ik mijn homosexuele vrienden niet meer op mijn twee handen tellen.

Een andere internaatgenoot, Bart, heb ik zonder het te willen, geïntroduceerd in de homowereld. Ons Karine bezocht in Mechelen op 17 jarige leeftijd, bij regelmaat een café waarvan de uitbater een homo was. We brachten mijn jaar oudere klasgenoot eens mee naar een vrijdagavondfeestje in dat Café. En Bart is nooit meer naar huis gegaan. Hij is vanaf die avond blijven wonen bij de cafébaas. Een paar jaar later werd ik uitgenodigd op een feest bij Bart thuis op de Amerikalei in Antwerpen. Karine was ziek die avond en ik had twee van mijn Radiovrienden, Frank en Kris, mee gevraagd zonder hen te melden dat het een gayparty was bij iemand thuis. Ik denk dat ze het me nog steeds niet hebben vergeven. Hoe grappig was dat, we komen aan in een klassevol groot herenhuis op de Amerikalei en worden ontvangen door Bart die toen 21 werd. Hij stelde zijn nimageieuwe vriend voor en introduceerde ons bij zijn andere vrienden. Kris en Frank werden bleker en bleker naarmate we meer volk zagen. We waren zo goed als de enige hetero’s tussen een 100 tal gays. Aan de “cock”tailbar werden ook insinuerende hapjes geserveerd (dan nog in roze servetjes) door, met ontblote bovenlijf pronkende, mannelijke pinguïns. Op ieder cocktailglas bevond zich een roze miniwasspeld. De 10 tallen wasspeldjes die we verzamelden zorgden er toch voor dat het een memorabele avond werd. Die nacht heb ik volgens Frank het dashboard van mijn 15 jaar oude Opel city al rijdend verwijderd.

Liefde is tijdelijke waanzin die te genezen is door het huwelijk.

imageDe medicatie heeft mij niet geholpen… Misschien is een “Mulligan” toch het beste medicijn.
Deze golfterm wordt gebruikt wanneer men bij het afslaan op de tee (meestal op hole 1), het golfballetje naar een totaal verkeerde richting slaat waardoor het dikwijls op een onbespeelbare plaats terecht komt en je een tweede poging(=Mulligan) krijgt zonder strafpunt. En die poging lukt meestal wel goed because any fool can hit a second ball.
In een flight (groepje van maximum 4 personen die gedurende het hele golfparcours samen blijven) in Chateaux de la Tournette vroeg ik aan 1 van de medespelers of hij gehuwd was. Waarop hij antwoordde dat hij nu perfect gelukkig was met zijn “Mulligan”… Schitterend, hij was dus getrouwd, maar op dat moment met zijn tweede vrouw.

Mijn beste golfbuddy, JB, antwoordde ooit op de vraag hoelang hij al getrouwd was: “30 jaar”. Waarop zijn “Mulligan” repliceerde : “schat, wij zijn toch maar 21 jaar gehuwd ?” JB: “Dat is juist, maar ik ben 30 jaar gehuwd, 21 met jou en 9 met mijn vorige vrouw “. Is correcte vragen stellen dan belangrijker? “Hoelang zijn jullie al gehuwd?”, was een iets correctere vraag geweest, maar had nooit zulk een grappig antwoord gegenereerd.

Golf spelen is, nu voetballen langzaam moeilijker wordt voor mij wegens die fucking 50 years, mijn nieuwe passie. Het is gewoonweg zalig om op al die mooie plaatsen in de wereld te komen waar golfterreinen mooi in de natuur zijn verwerkt. In tegenstelling tot andere sporten kan je tijdens het golfen nog aangename gesprekken voeren en genieten van de natuur alsook van een fikse wandeling. Ik denk dat het Richard Branson was die zei dat hij eerst ging golfen met nieuwe mogelijke zakenpartners, dan kon hij meteen zien of ze eerlijk waren en welk soort karakter ze hadden. De verleiding om vals te spelen is groot maar uiteindelijk straf je jezelf want als je je handicap verbetert heb je minder slagen om het gatje te bereiken en wordt het moeilijker om meer punten te halen. Iemand met handicap 36 krijgt meestal 4 punten wanneer hij of zij het balletje in “the hole” krijgt in 5 slagen op een par 5, terwijl een golfer met handicap 0 meestal maar 2 punten krijgt voor dezelfde prestatie. En dat maakt golf een sport waarbij je als voetballer van 4 e provinciale kan winnen van iemand van eerste klasse zonder daarom beter te zijn. Tennis of andere sporten zijn enkel aangenaam wanneer je tegenspeler ongeveer op hetzelfde niveau speelt.

Je dient bepaalde regels te respecteren in golf. Zo mag je de bal niet slaan wanneer je je voorganger zou kunnen raken. Je dient dus te wachten tot de voorgangers buiten het bereik van de bal zijn vooraleer je je swing uitvoert.
En toch gebeurde het eens dat een flight achter ons (opdringerige Nederlanders) die regel een aantal holes na elkaar aan hun golfschoenen lapte. De bal belandde een paar keer vlak naast ons, en ik kan je verzekeren dat je aardig gekwetst kan geraken wanneer een 46 gram wegend balletje aan gemiddeld 250 km per uur je lichaam “streelt”. Regelmatig zie ik dat in zulke omstandigheden het balletje de grond wordt ingeduwd (wat hem onbespeelbaar maakt en dus een strafpunt oplevert of een extra slag) om te laten zien dat het van weinig respect getuigt spelers in gevaar te brengen. Maar mijn medespelers hadden een leukere “wraak” gevonden .
Op een par 3 (de kortste van de drie soorten holes, in dit geval 120 meter), kon je wegens een helling, onmogelijk vanop de tee (plaats waar je dient te staan om een nieuwe hole te beginnen, de afslag dus) de green (het extreem kort afgemaaid gras gedeelte van de hole waar zich het gaatje in bevindt) zien. Één van de Nedrlanders sloeg af, zijn balletje rolde tot net voor de green. Één van onze flightgenoten kroop, volledig uit het zicht van de Nederlanders, op handen en voeten naar het balletje. Hij plaatste het balletje in de “hole”, wij riepen allen triomfantelijk “hole in one”. De Nederlander kon zijn geluk niet op, want een op een afstand tussen de 100 en 200 meter het golfballetje er in één keer in krijgen is meestal een “once in a lifetime experience”. In het clubhuis nadien kwam natuurlijk de ontnuchtering want de traditie wil dat bij “hole in one” er champagne wordt betaald voor heel de bende… Van een positieve wraak gesproken.

DILLIGAS

image
Do I look like I give a shit ?

Ondertussen weet ik dat zulke gelaatsuitdrukking in Wallonië gevaarlijk kan zijn.

In de goeien ouwen tijd, toen de verzekeringsmaatschappijen voor hun beste makelaars nog incentives organiseerden, was een weekendje Ardennen mooi meegenomen.

Het zomerde stevig toen we als incentive-activiteit de Ambléve afvaarden.
De combinatie zon, water en “lots of alcohol”, zorgden voor een nogal uitbundige sfeer.
Met onze eindbestemming in zicht peddelde het laatste groepje kayaks langs de zoveelste achtertuin.
Wat we op dat moment niet beseften, was dat er, waarschijnlijk om wat rust te gunnen aan de mensen die naast de rivier woonden, een sluitingsuur was.
Ik was bij het laatste groepje en vóór ons moeten ze nogal luidruchtig geweest zijn.
Het was duidelijk dat onze “voorvaarders” al een paar lieve woordjes gewisseld hadden met een “Sale Walon” die vanuit zijn achtertuin in zijn te spannend speedotje van zijn kloten aan het geven was.
We waren in overtreding want, na sluitingstijd van de Ambleve nog altijd aan het varen.
So what.

Doen alsof we geen Frans verstonden, en een paar keer een dilligasgezichtje opzetten, zorgde ervoor dat hij met stenen in onze richting begon te gooien.
Waarop we nog harder lachten.
Waarschijnlijk had de man in geen weken sex gehad, want onze Waalse Rambo liep schuimbekkend in zijn woning. Hij stormde terug naar buiten, het water in, recht naar mij met een handrevolver in de aanslag.
Met de geweerloop tegen mijn slaap ben ik niks te dilligas uit de kayak gestapt en mee naar de kant gegaan. Zijn echtgenote had ondertussen gelukkig de politie gebeld. Bleek dat het collega’s waren. Gelukkig konden ze onze Waalse Rambo bedaren… I’ll be back dacht ik toen… Nooooooot.

MILF

image

Mijn echtgenote belandde rond haar 45 e levensjaar in een soort midlifecrisis. Zij kwam, zoals er ogenschijnlijk veel vrouwen zijn, in ieder geval in één van de warmbloedigste periodes in haar leven. Die trouwens nu, vijf jaar later, nog steeds niet bekoeld is.

Gemiddeld denken mannen 18 keer per dag aan seks, vrouwen 10 keer.
Maar, een vrouw in haar midlifecrisis kan tot 140 keer per dag aan seks denken.
Menig vrouwelijk MILFje ( Mother i like to fuck) en niet zo MILFje, moet deze periode door geraken zonder kleerscheuren. En dat is niet gemakkelijk als je tijdens deze periode 140 keer per dag hunkert naar een jonge “goed voorzien van oren en poten” neger. Ik heb mijn vrouw kunnen overtuigen dat een zwarte niet de juiste keuze is. Wij, westerlingen, zijn een afrolijfgeur niet gewoon. Het kostte niet alleen moeite, maar ook veel geld om die zwarte uit haar gedachten te halen. Voor minder dan een moto en een sportwagen wou ze haar fantasie niet opgeven.

Once you go black you never go back indachtig, werd ik overtuigd door de kostenbatenanalyse:

Dus, buiten het feit dat ik nadien in haar steeds mooi bijgeschoren zomerfoefje mijn remorque zou kunnen keren, zou het bijna zeker tot een scheiding komen en dat kost me veel meer dan die moto en die sportwagen. Het is uiteindelijk toch ook een beetje een black monster geworden want haar keuze is gegaan naar een matzwarte R8. Fantastische machine waar ik toch ook af en toe eens mocht mee uitpakken. Ook goed voor mijn crisis, zo heb ik toch de indruk dat ik ook nog “aantrok” heb. Ook al is het dan door golddiggers op de vipparking van dancing Carré.

Gelukkig is ze gezwicht voor het matzwarte beest, want het zou maar een raar zicht geweest zijn… Een zwarte die na een paar jaar gebruik te koop wordt aangeboden wegens “was maar een bevlieging”.